Sinds jaar en dag gebruik ik deze term. Daar waar de Dolle Mina’s weer actief emancipatie op de agenda zetten, pleit ik voor emenscipatie. Bewust kies ik ervoor om het woord mens te verwerken in dit woord omdat we als mensheid het echt anders moeten gaan doen. Dus eenieder van ons moet gaan ciperen om de daadwerkelijke transformatie te kunnen doorleven. Evenwaardig aan elkaar: vrouwen, mannen, LHTBQIA+, kinderen, dieren en de natuur. Alles is kwetsbaar, alles is krachtig en alles is nodig voor de juiste balans binnen onze communities, samenleving, op aarde en in de wereld. Dit bewustzijn noem ik emenscipatie.

Iedere dag weer worden we geconfronteerd met de moordzuchtige macht van de overgemasculineerde masculiene beweging. Met man & macht  verwoest dit masculiene mensen-monster de natuur, onze aarde, organisaties, buurtschappen, culturen,
alles dat-en-wat leeft & beeft
en
vooral elkaar!
We voeren oorlogen – in het groot en in het klein; met onszelf, in relaties, op het werk, met de buren, tussen verschillende burgerbewegingen, landen onderling en met elkaar. Zonder enige schaamte worden culturen uitgemoord door zelfgekozen  wereldleiders. Door de ander te onderdrukken, te kleineren, buiten te sluiten, te negeren, gevangen te zetten, te verkrachten of eenvoudigweg te doden houdt men controle en de ogenschijnlijke macht. De angst regeert en wordt gevoed. Iedere minuut van de dag, vier-en-twintig uur lang, zeven dagen per week.

Collectief edoch onbewust rouwen we om het verwoestende verlies: we rouwen om de dood van zo veel vermoorden mensen, het leed van de nieuwe generaties, om de achtergelaten en of opgesloten dieren, om de gevolgen van klimaatverandering, om de vervuiling van de lucht en het water. We rouwen om het verlies van onze eigenheid. We rouwen uit onmacht omdat we de huidige masculiene systemen nog-niet kunnen doorbreken. Geketend in angst  ervaren we het grote verlies van het vertrouwen in elkaar. We zitten vast in een collectieve rouw.

Collectieve Rouw?
Ja, collectief.
Overal waar ik kom gaat het gesprek over wat we allemaal aan het verliezen zijn. Daar waar een stuk of zes volstrekt idioten hun spelletje World-Stratego willen winnen, zijn er miljarden mensen op de vlucht, vechten voor hun bestaan, leven in grote angst en zijn in diepe rouw.   

Als ik met mensen over Rouw spreek, dan hoor ik de verhalen over levensbepalend verlies. De verhalen over de angst, pijn en het verdriet. In de afgelopen weken sprak ik met mensen die in een AZC worden opgevangen: huis en haard hebben moeten achterlaten vanwege een oorlog. En hoewel zij zich hier in Nederland veilig dachten, is het verlies nog veel groter dan het achterlaten van hun leven in het land van herkomst. Door de veranderingen in het politieke klimaat in Nederland, heeft men ook het vertrouwen verloren dat zij hier welkom en veilig zijn.
Een ander gesprek ging over het verlies van gezondheid. De impact van het feit dat je lijf te ziek is om een studie af te maken, te gaan werken en een leven op te bouwen … het verlies van het vanzelfsprekende vertrouwen om oud te worden en je dromen waar te kunnen maken. Het verlies achter het verlies!
En toch zie en hoor ik bij dezelfde mensen hoop! Hoopvol spreken zij uit dat zij ook winst in hun leven ervaren. Geen angst meer voor de bommen op hun dak, de studie toch afgemaakt … het verlies weten te doorleven!
Het door leven!   
Want ook dat is rouw.

Rouwen gaat over bewust zijn van je verlies? Wat is het verlies achter het verlies? Wat heb jij nodig om het verlies te kunnen doorleven?
Thema’s bij rouw zijn (in willekeurige volgorde):

Accepteren, Loskomen, Herstellen, Omarmen en Doorleven

Bij het accepteren gaat het over het feit dat het leven je soms de nodige uitdagingen geeft waar je iets mee moet. Waar je geen directe invloed op hebt en wat er dan nodig is om het een soort van leefbaar voor jezelf te maken. Loskomen gaat over het zorgvuldig achterlaten van hetgeen je verloren bent. Losweken van dat wat ooit zo mooi was en de liefdevolle herinneringen kunnen meedragen. Bij herstellen kijken we naar wat nodig is om de wond die is ontstaan te schonen. Op welke wijze kan het helen?
Het nieuwe leven omarmen gaat wat mij betreft over vertrouwen en hoop. In de zwaarte van het verlies ook de mooie momenten (weer) kunnen zien. Dit is wat ik bedoel met het doorleven. Het doorleven van de pijn van het verlies, het loskomen, accepteren dat het leven anders wordt dan voor het verlies en herstellen om door te kunnen met het leven.
De ruimte nemen om dit alles te doorleven.
Rouwruimte nemen!  

Collectief leren rouwen lijkt daarmee een wezenlijk onderdeel van emensciperen. Elkaar accepteren en de ruimte gunnen om zorgvuldig los te weken van het oude. Samen en transformatief het nieuwe leven met elkaar omarmen – evenwaardig aan elkaar herstellen in vertrouwen en hoop!  
Ja, dat dus.
Mijn pleidooi gaat over emenscipatie – elkaar het leven gunnen in het anders zijn om in die kracht samen door te kunnen leven. Elkaar daarbij de nodig ruimte geven. Want alles is kwetsbaar, alles is krachtig en alles is nodig voor de juiste balans!