Transformatieve  Emenscipatie

Sinds jaar en dag houd ik mij bezig met Transformatie bij Mens en Organisatie waarbij ik in de afgelopen vijf jaar ook verdiepend rouw bij levensbepalend verlies begeleid.             
En telkens weer, bij ieder gesprek, bij alle opdrachten en door het hele land heen, bemerk ik de angst om mee te bewegen met dat-wat verandering vraagt. Alle (verlies)ervaringen vragen ons om anders te gaan kijken naar het leven: we worden als het ware continu gedwongen het leven anders in te gaan richten en te transformeren tot nieuwe paradigma.
Vaak zie ik de fronsende blikken bij het woord paradigmachange. Hoor ik het cynische ja-maar in de stemmen en ervaar ik veel wantrouwen in het gedrag van de mens tegenover mij.

Naast dat ik het nodige lees en nieuwsites bezoek, luister ik graag naar de wijsheid van een brede groep mensen om mij heen. Ik noem hen de Raad van Anders.
Vanuit een diversiteit qua achtergrond komen verschillende meningen, politieke ideeën en ideologische overwegingen op deze wijze tot mij: vaak breeduit tegenover elkaar rollen zij polariserend over elkaar heen. Sommige meningen zijn voor mij (nog) moeilijk te begrijpen, voor bepaalde menstypes ben ik allergisch en zijn er uitspraken die haarscherp in het diepste van mijn kern steken. En toch is deze Raad van Anders bijzonder waardenvol. Hierdoor worden mij dagelijks verschillende spiegels voorgehouden. Kom ik tot nieuwe inzichten en ontstaat het besef dat ik in betreffende liminale tijd meanderend moet meebewegen met hetgeen ik tegenkom om daadwerkelijk de verandering te doorleven.

Meanderend meebewegen in betreffende liminale tijd …
Hoe doe je dat in godsnaam: als je hoofd vol zit, je agenda overloopt door alle afspraken en deadlines.  Wat doe je als partners, ouders en of kinderen aandacht vragen, sociale verplichtingen zich aandienen, je moet sporten en oh ja, ook goed moet slapen want dat blijkt belangrijk! De gejaagdheid van de dagelijkse beslommeringen eist op veel momenten haar tol waardoor de moeiteloosheid van het meanderen onmogelijk lijkt.  

Zelf heb ik ervaren dat dit alles behalve onmogelijk is. Dat het leven veel meer te bieden heeft als je door de ratrace heen voorbij het eigen ego langzaam losweekt om transformatief  te emensciperen.

Wat ik bedoel met emensciperen (dus in plaats van emanciperen)?
De mens heeft in de afgelopen eeuwen alles in het masculiene beton gegoten: hokjes en buitensluiten, verwachtingen en oneerlijke beloning, macht over zelfverzonnen systemen en een ongezonde economische groei. En als we iets van dit alles dreigen te verliezen gaan we vuile oorlogen voeren, moorden we tegenstanders uit, zaaien we vredesangst, motiveren we fascisme en nemen geen verantwoordelijkheid over ons eigen falen. Om staande te blijven in hetgeen we met elkaar bedacht hebben, doen de meeste van ons hier aan mee. Bewust en onbewust. Waarbij alles dat-wat in het groot plaatsvindt zich ook manifesteert in onze eigen (kleine) wereld: ons eigen leven!
En om dit te stoppen,
JA,
te stoppen,
MOETEN we met MOED
VREDE gaan vertegenwoordigen.  

Vrede voor alles dat-en-wat leeft & beeft. En dat begint absoluut bij ons moedige zelf. Want het verbeteren van de wereld begint immers bij jezelf!

Als we allemaal onze verantwoordelijkheid nemen in ons eigen vredesproces. We allemaal hardop JA-zeggend onze eigen vastgeroeste patronen emensciperen, transformatief vrede vertegenwoordigen en ons met hoop verhouden tot alles dat-en-wat leeft & beeft dan gaat het ons moeiteloos lukken!

Als eenieder van ons daarbij ook zijn-haar-hun feminiene waarden meeneemt in wat we met elkaar beogen, vangen we op deze wijze de nodige paradigmashift aan. Dus inclusiviteit voor alles en iedereen, evenwaardig verschillen erkennen, krachtig bij machte een ieder in zijn-haar-hun eigen kracht en, ecosociale en maatschappelijke winst creëren, dan maken we echt het verschil met elkaar. Dus laten we allemaal onze verantwoordelijkheid nemen en hand-in-hand 2026 starten met de grote verandering die van ons als mensheid wordt verwacht.
Dat is mijn wens voor jou en de jouwen, voor eenieder van ons en voor alles dat-en-wat leeft & beeft!

In deze laatste dagen van het jaar gun ik ons allemaal de ruimte om te overdenken dat-wat we zelf kunnen doen om persoonlijk bij te dragen aan een betere wereld en een gezonde aarde voor ons allemaal.
EMENSCIPATIE in hoofdletters. Met elkaar de transformatieve beweging inzetten voor alle generaties na ons.

Op naar 2026 …