We grief and love again, grief and love again, again and again zijn de woorden waar de film Just Our Heart mee afsluit.
Inmiddels heb ik deze DocuFilm een aantal keer mogen zien. Het is en blijft het voor mij een bijzonder waardenvol document over verlies, rouw en de rituelen om het verlies te transformeren naar wat er mag volgen.
Want wat als rouw ons bindt!

Vandaag 27 maart 2026 is het vier jaar geleden dat mijn liefde en levenspartner Menno overleed.
Vier jaar!

Sinds zijn overlijden ben ik het besef van de westerse tijd en de daarbij behorende kalender volledig kwijt. Vier jaar lijkt namelijk zo ver weg. Het moment van zijn sterven voelt echter als nu.
In de afgelopen jaren raast mijn leven in een hoog tempo door. Ik doorleef de rouw in een steeds andere vorm en op verschillende frequenties. Het gemis is er soms en soms ook niet. Ik leef, heb lief en rouw, en heb lief en rouw, en heb lief …
bijzonder hoe dat werkt.

Tijdens het opruimen van de spullen van Menno in zijn Mencave, besloot ik deze plek in ons huis te transformeren naar mijn Humancave. Een Praktijkruimte voor Transformatie, Verlies en Rouw.
Een grootse verbouwing volgde en in de afgelopen periode heb ik mogen ervaren op welke wijze ik mensen bij levensbepalend verlies en in rouw graag begeleid. En daar waar rouw door eenieder op andere wijze ervaren wordt, is het logisch dat de vraag ook steeds anders is. Want voor de een kan het verlies verstikkend zijn en is het moeizaam om het te doorleven. Voor de ander kan het verlies transformerend zijn en wordt het verdriet meanderend doorleefd. En alles, ja alles daartussen én daaromheen is goed!  
Dat is rouw.    
Transformerende rouw!
Waarbij jij je eigen rouwruimte moet kunnen innemen om alles dat-en-wat jij nodig hebt om het verlies te doorleven. Om in het verdriet te  transformeren naar het nieuwe leven zonder hetgeen jou zo lief was. Je eigen rouwruimte creëren omdat er eenvoudigweg geen blauwdruk is voor rouw. Dus wat en wie heb jij nodig? Welke rituelen helpen jou? 

In de film Just Our Heart vertellen verschillende mensen over hun ervaren verlies. Mensen met levensbepalende verlieservaringen die stap-voor-stap door middel van rituelen, in een passend tempo en zorgvuldig loskomen van het verlies. Dat is het nemen van rouwruimte!  

Vanaf het moment dat Menno ziek werd en we wisten dat hij op korte termijn zou gaan sterven, is bij mij de rouw begonnen. Onbewust welteverstaan.
Onbewust creëerde ik mijn eigen rouwruimte door ons verdriet met onze omgeving te delen. We verhuisden in die periode naar Zuid-Limburg en eenieder was welkom. Iedere dag ontvingen we bezoek: spraken we over onze nieuwe omgeving, over zijn ziek-zijn, de dood en over mijn nieuwe toekomst. Met elkaar waren we aan het loskomen van het leven met Menno. Ik, zijn familie, zijn vrienden … en hijzelf!
Terugkijkend was dit een bijzonder mooie en liefdevolle periode. Menno kon in alle rust sterven met uitzicht over de nieuwe rozentuin in het Limburgse Heuvellandschap.

Deze dagen ben ik de tuin weer zomer-klaar aan het maken. En terwijl ik met mijn handen in de grond wroet komt hij langs. In zijn afwezigheid voel ik hem dichterbij dan ooit en weet ik dat onze jaren samen in alle volledigheid doorleefd zijn afgerond. Dat geeft mij de ruimte om het nieuwe leven voluit te leven. Om door te leven vol met liefdevolle herinneringen aan datwat ik met hem had.

Rouwen is liefde dat geen kant meer op kan aldus Joan Halifax in Just Our Heart. En zo ervaar ik het ook. Daarom vertrouw ik mijn liefde voor hem toe aan de aarde in het rozenprieel en zet daarmee – iedere zomer weer – zijn rozen in bloei.

Vanavond (27 maart) en op zondag 29 maart draait Just Our Heart in Zicht (Sittard). Na de film is er een after-meeting waar we het gesprek over verlies, rouw en rituelen met de filmbezoekers aangaan. Ik mag dit  leiden en vind het bijzonder fijn om dat juist vandaag en zondag te mogen doen.