Uncategorized

Mijn grootmoeder van vaderskant werd negenennegentig jaar. Een bijzonder wijze vrouw die in het jaar 1895 op de wereld kwam. In het jaar dat zij honderd zou worden overleed zij aan ouderdom. Mijn moeder werd vijfennegentig. Ook zij was een bijzonder wijze vrouw en overleed omdat het haar tijd was om te gaan. Ik ben […]

Een van de moeders belde mij. Haar zoon en zijn vriendengroep moesten zien om te gaan met de dood van hun vriend. Of ik hen daarbij kon helpen? Het zal je maar overkomen. Je bent (bijna) 18 jaar. Het leven lacht je toe … net begonnen aan een nieuwe opleiding, een stage of je hebt

Met grote regelmaat spreek en schrijf ik over levensbepalende verlieservaringen. Deel ik mijn eigen kwetsbaarheden en die cliënten of passanten mij toevertrouwen. Zonder naam en toenaam, en altijd met toestemming beschrijf ik de gevoelde emoties rondom het verlies. Verwarrende tijden zijn het. Het langzaam losweken van het verlies vraagt ruimte voor een zorgvuldige afweging. Te

Transformatieve  Emenscipatie Sinds jaar en dag houd ik mij bezig met Transformatie bij Mens en Organisatie waarbij ik in de afgelopen vijf jaar ook verdiepend rouw bij levensbepalend verlies begeleid.              En telkens weer, bij ieder gesprek, bij alle opdrachten en door het hele land heen, bemerk ik de angst

Over het doorleven om door te kunnen leven …  We gingen op reis. In de veilige omgeving van Terra Nova (Frankrijk) onderzochten negen personen in rouw de nodige rouwruimte voor eenieders persoonlijke verlieservaring. De eerste dag werd door de taal van de natuur duidelijk waarom we specifiek op Terra Nova deze rouwweek moesten doorbrengen. Een

Vandaag,  vijf-en-twintig jaar geleden werd ik op mijn werk gebeld …                                                        Eduard is dood! Ik luisterde naar degene aan de andere kant van de telefoon. Ik hoorde de

Ik stond vanmorgen echt goed op … het rook naar de herfst en het zag er naar uit dat de zon weer fijn zou gaan schijnen. Dit laatste was ook het geval en toch, ineens overviel het mij weer … het gemis! Misselijk en met een zwaar gevoel in mijn maag zou ik het liefst

en ineens op een andere manier moet  leren leven. Je levensverwachtingen drastisch moet wijzigen. Is deze pijn en het verdriet daarbij te vergelijken met de rouw na de dood van dierbaren? Regelmatig krijg ik deze vraag. De vraag of de heftige emoties die men ervaart vergelijkbaar zijn met de rouwemoties ten gevolgen van de dood. 

Praten over verlies lijkt noodzakelijk te zijn. En luisteren is nog belangrijker. Je moet immers weten wat er speelt bij degene tegenover je. Hoe doe je dit? Hoe kom jij erachter wat de behoefte is aan rouwruimte en wat jij hierin eventueel kunt betekenen? Als praktijkondersteuner of praktijkverpleegkundige zie je dagelijks patiënten met levensbepalende verlieservaringen.

Mag je alleen rouwen als dierbaren zijn overleden? Of heeft een gebroken hart ook rouwruimte nodig? Mag je rouwen omdat je bedrijf failliet is gegaan, omdat je bent ontslagen? Is het geoorloofd om te rouwen omdat je kind psychisch lijden heeft, omdat jezelf ongeneselijk ziek bent en je dit leven moet gaan loslaten … voel